Resident Evil Village Oyun İncelemesi

0
163

Capcom son zamanlarda Resident Evil ile harika bir iş çıkarırken, yükseliş eğilimi muhtemelen Resident Evil 7 ile başladı. Bu yılın başlarında bu oyunu tekrar ziyaret ettiğimde, Capcom ekibinin bu kadar çok şey yapabilmesine şaşırmıştım. çok az. Village oynamadan önce tam tersini yapıyor gibiydi, biraz fazla meşgul olabileceğinden endişelendiğim noktaya kadar pek çok şeyi denedi ve son üç maçın sahip olduğu çekiciliğin bir kısmını kaybetti. Neyse ki öyle olmadı ve Village kendisinden önce gelenlerden tamamen farklı bir canavar olsa da, Resident Evil panteonunda hiç şüphesiz gururla duracak.

Hikayeye çok fazla girmeyeceğim – ama Village son maçtaki olayları takip ediyor. O zamandan beri tanık koruması altında Avrupa’ya taşınan ve Mia’dan bir çocuğu olan Ethan Winters olarak bir kez daha oynuyoruz. Bir gece akşam yemeğinde oturduktan sonra, dizinin temel kahramanlarından biri olan Chris Redfield içeri girer ve bazı ciddi olaylar hızla gerçekleşir. Kaos başlar ve Ethan kendini gizemli bir köyün eteklerinde bulur. Eskortu öldürüldü; işte burada kızını aramaya başlar ve Chris’ten cevaplar bulur.

Nadir bir doğrudan devam filmi olan Village, Ethan’ın hikayesine devam etmeye ve kendisini zaten karmaşık olan seri kanonuna dokumaya çalışıyor. Bu bakımdan Village iki yönlü bir başarıdır. Resident Evil 7’de krediler yuvarlandığında asılı kalan birçok gevşek ipliği bağlar ve her şeyin genel kanona nasıl uyduğuna dair harika (hokey değilse) bir açıklama sunar. Sonuç, son oyunu oynayan ve önceki oyunlarla daha fazla bağlantı arayan uzun vadeli hayranları doyuran hemen hemen herkesin keyif alabileceği bir hikaye. Ancak doğrudan Village’a atlayanlar biraz kaybolmuş olabilir, bu yüzden başlamadan önce menülerde Ethan’ın özetini izlediğinizden emin olun.

Belirli karakterlerin kimlikleri ve olayların nasıl olduğu hakkında etrafta çok fazla çılgın teorinin atıldığı göz önüne alındığında, arsanın herkesi tatmin etmeyeceğini neredeyse garanti edebilirim. Ama birisinin bu oyunu oynadığını ve Ethan’ı sevmediğini hayal etmeye çalışıyorum – harika bir performans gösterdi ve burada kendi sevimli karakteri haline geldi.

Resident Evil 7 incelememde, bu oyunun özgün oyunun kimliğini benzersiz bir bükülme eklerken nasıl yönlendirdiğini büyük bir sevgiyle konuştum. Aynı şey Village için de söylenebilir; Resident Evil 7’nin doğrudan devamı olurken, Resident Evil 4’ü üs olarak kullanıyor. Sonuç, her zaman gergin ancak Resident Evil 7 kadar az da olsa hararetli bir şekilde korkutucu olan bir oyundur. Daha önce gelmiş geçmiş tüm gerilim ve korku stillerinin en büyük hit paketi gibi hissettirdiği için, Village’in serinin 25. yıl dönümünde yayınlanması uygun geliyor.

Bu, Resident Evil 7’nin baştan sona bir devamı, hala birinci şahıs bakış açısıyla oynanıyor. Kredinin gerekli olduğu yerde kredi, Village neredeyse her yönden selefinden daha büyük olsa da, sizi asla sürekli atlama korkularıyla bombardımana tutmaz. Özellikle ikinci lordun bölgesindeki gerilim, ustaca oluşturulmuştur. Eylem üzerine daha açık bir odaklanma ile bunun gibi yönlerin ihmal edileceğinden endişeliydim, ama kesinlikle durum bu değil.

Village’da aksiyona kesinlikle biraz daha fazla vurgu var, ancak oyun bu yeni yönle daha uyumlu olmak için birkaç yeni numara içeriyor. Ethan artık bir düşmanı ilerlemelerini engelledikten sonra hemen geri itebilir – hafif bir dokunuş, ancak kuşatılmayı önlemek için ayrılmaz bir dokunuş. Ethan ayrıca kalabalıkları daha iyi kontrol etmek için belirli kapıları kapatabilir. Küçük eklemelerdir, ancak daha zeki düşmanlara karşı mücadelede yardımcı olanlardır.

Net ve bariz Resident Evil 4 DNA’sı The Duke ile devam ediyor. O satıcının bu oyunun versiyonu, silah satın almanıza ve yükseltmenize ve hazine satmanıza izin veriyor. Her Resident Evil oyununda olduğu gibi, her silah oyun dünyasında hala bulunur, ancak Duke onları daha fazla yumruk atacak şekilde yükseltebilir. Ayrıca cephane yapmak için tarifler satıyor ve Ethan’ın istatistiklerini kalıcı olarak artırmak için köyde hayvanları avlarken bulduğu malzemeleri pişirebiliyor.

Ön izlememde, cephane satın almanın ve üretmenin oyunun dengesini bozarak “hayatta kalma” yönünü ortadan kaldıracağına dair endişelerimi dile getirdim. Neyse ki, durum böyle görünmüyor. Duke’un hisseleri sınırlıdır ve tüm alımlar, yönetim kurulu genelinde oldukça dengeli hissedilir. Çoğu zaman kendimi envanterim hakkında aktif olarak düşünmek zorunda kalıyorum, böylece bu yön hala sağlam hissediyor. Ancak bir meydan okuma arayan herkes, zorlu zorluklarla başlamayı düşünmelidir.

Oyunun genel yapısı, her biri belirli bir temayı veya korku türünü temsil eden, köyün dört efendisini avladığınızı görür. Bunlardan ikisi, Kale ve Fabrika, en geleneksel olanı hissediyor. Sinematik anların ve klasik Resident Evil keşfinin eşit bir karışımı – ancak ikincisi oyuncuları tuhaf tonuyla ikiye ayıracak. Diğer ikisi, Rezervuar ve Ev, tamamen etlenmiş konumlardan daha uzun set parçaları gibi hissediyor. Her ikisi de farklı temalardan yararlanıyor. Bu ikisi, P.T.’ye benzer bir şekilde büyük bir korku sergiliyor. ve Resident Evil 7. Dördünden de keyif aldım, çünkü hepsi baştan sona yeni ve heyecan verici bir şey sunuyorlar, hız acısı çekmeden.

Ama benim hoşuma giden bu büyük alanlar arasında Village’ın yaptığı şey bu. Village’ı her ziyaret ettiğinizde, daha fazlasını keşfetmenizi sağlayacak yeni bir öğeniz veya anahtara sahip olacaksınız. Basit, klasik Resident Evil, ancak Village’daki atmosfer o kadar kalın ve o kadar davetkâr ki, yeni sırlar ve hazineler bulmak için geri dönmek için sabırsızlanıyordum. Her seferinde biraz keşif anlamına gelirdi, ancak köyü ve çevresini tarih yığınlarıyla gerçek bir yer olarak satmaya yardımcı oldu.

Kuşkusuz, Village, son yılların en büyük Resident Evil oyunu. Köyün sunduğu kesinlikle her şeyi bulmaya çalışırsanız, kör bir oyun sizi kolayca on iki saatin yukarısına (belki daha da fazla) götürecektir. Ancak oyun, klasik Resident Evil gibi, sürekli kötü şöhretli hız koşusu için hala iyi ayarlanmış ve çok tekrarlanabilir hissediyor. Oyunu bitirirken, The Mercenaries de açılır. Village’ın gelişmiş savaş ve düşman çeşitliliğinden yararlanan bu oyun, dört farklı alan arasında harika bir skor için yarıştığınız bir arcade benzeri bir moddur. Dürüst olmak gerekirse, Mercenaries sadece ismen, ama size ana hikaye için bazı kötü kilitler veren eğlenceli bir dikkat dağıtıcı.

En son Capcom oyunlarında her zaman verilen bir şey, o da görsel olarak sunulup sunulmayacağıdır. Son oyunlarda gördüklerimizden kesin bir sapma olsa da, Village gerçek bir sanatsal başarıdır. Oluşturulan dünya yalnızca yaşanmış hissetmekle kalmaz, aynı zamanda atmosferle de iç içedir. Serideki en güçlü sanat yönetmenlerinden bazılarını spor yaparken, sabit bir kare hızını korurken oyunun ne kadar iyi göründüğünden etkilendim. Daha da iyisi, ışın izleme açıkken, oyun beklediğimden çok daha akıcı bir performans sergiliyor. Dışarıda biraz yavaşlama var, ancak aksi halde bu iyi bir deneyim ve yeni nesil konsolların neler yapabileceğinin kışkırtıcı bir tadı.

Sunuma böyle bir bağlılık, özellikle ses tasarımında da belirgindir. Ethan bu büyüleyici dünyada ilerlerken onlarla koşarken silahlar takırdıyor, döşeme tahtaları gıcırdıyor ve kar çöküyor. Burada da bazı harika orijinal müzik parçaları var, ancak aynı derecede iyi yapılmış müziğin olmadığı anlardır. İyi ses tasarımı sadece harika müzik ve ses efektleri değildir, aynı zamanda onu nerede hızlandıracağını veya geri çevireceğini bilmektir ve Village bunu başarır. Bundan bahsetmişken, Ethan buradaki ana cazibe, bu yüzden Todd Soley’nin Ethan’ı harika ama ham bir ses performansıyla kendi karakterine dönüştürmesi harika.

Sonuç olarak, Resident Evil Village, Resident Evil’ın kendisini sürekli olarak yeniden keşfettiğinin sadık bir hatırlatıcısıdır. Village, Resident Evil 7 ile aynı vibe veya aynı türden bir korku olmasa da, hem yeni hem de eski hayranları aynı şekilde etkilemeye mahkum olan serideki güçlü bir gezinti olmaya devam ediyor.

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz